Ηρακλής Τριανταφυλλίδης, ένα δικό μας παιδί από την Θεσσαλονίκη

Ένα από τα "ιστορικότερα" και παλιότερα ροκ συγκροτηματα του Σιδηροκάστρου ειναι το "The Green Birds" (Σιδηρόκαστρο, αρχές δεκαετίας '60) με ρεπερτόριο από Rock'n' Roll, τζαζ και ελληνικά της εποχής, ήταν το πρώτο γκρουπ που συμμετείχε ο Ηρακλής Τριανταφυλλίδης, στη συνέχεια δημιουργεί το γκρουπ «Les Etoiles» με ρεπερτόριο από το εποχιακό ροκ.

Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη και μεγαλωμένος στο Σιδηρόκαστρο Σερρών, ο Ηρακλής Τριανταφυλλίδης από πολύ μικρός είχε μεγάλη κλίση στη μουσική, έπαιζε διάφορα όργανα (φυσαρμόνικα και φλογέρα, ακορντεόν, κιθάρα, κ.α.) κι έγραφε στίχους, ποίηση πεζά και συνέθετε τραγούδια και μουσικές. Κυκλοφόρησε μια στιχουργική - ποιητική συλλογή και ένα βιβλίο που ονομάζετε ο Ονειροταξιδευτής, που είναι ένα μυθιστόρημα φιλοσοφικής φαντασίας. 
Έτσι η αναφορά στον Ηρακλή μοιράζεται στο μουσικό, το ποιητικό, και το συγγραφικό του έργο.



Ο Ηρακλής Τριανταφυλλίδης είναι μία από τις σημαντικότερες μορφές του ελληνικού ροκ, αλλά και γενικότερα ένας σπουδαίος μουσικός που διοχέτευσε απλόχερα το ταλέντο του με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, όχι μόνο στη μουσική και το τραγούδι, αλλά και σε άλλες τέχνες. Δραστήριος άνθρωπος, σκεπτόμενος πολίτης και ανήσυχος δημιουργός, ο Ηρακλής Τριανταφυλλίδης μίλησε στον «Ορφέα» για την ενδιαφέρουσα πορεία του στη ζωή και στο ελληνικό τραγούδι. 
Ιδρυτής των συγκροτημάτων «Ηρακλής & DNA» (1971/72) και «Ηρακλής και Λερναία Ύδρα» (1972 έως σήμερα με αρκετές αλλαγές όσον αφορά τα μέλη), ιστορικά γκρουπ από τα οποία πέρασαν αρκετοί σημαντικοί μουσικοί και συνθέτες, όπως ο Λάκης Παπαδόπουλος, η Λένα Πλάτωνος, ο Γιώργος Μαγκλάρας, ο Γιώργος Φιλιππίδης, ο Νίκος Ζιώγαλας, ο Γιάννης Γιοκαρίνης, ο Μιχάλης 

Ηρακλής Τριανταφυλλίδης: "Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσα στο Σιδηρόκαστρο Σιντικής, στις Σέρρες. Από μικρός είχα επαφή με τη μουσική. Ο πατέρας μου τραγουδούσε πάρα πολύ καλά κι έπαιζε λίγο βιολί. Ένας θείος μου επίσης έπαιζε λύρα ποντιακή. Δεν υπήρχε μέρα χωρίς τραγούδι και μουσική. Στο σπίτι μας τακτικά μαζεύονταν παρέες με μουσικά όργανα.
Στο Σιδηρόκαστρο υπήρχαν πάρα πολλά Ελληνικά φύλλα (Πόντιοι, Μικρασιάτες, Θρακιώτες, Βλάχοι, Γύφτοι, Ντόπιοι, Μελενίκιοι κ.ά.), με έντονα όλα τα παραδοσιακά ήθη κι έθιμα, μουσικές και χορούς. Ήμασταν όλοι μια οικογένεια, μαζί στα πανηγύρια, τους γάμους, τις γιορτές και τα γλέντια! Ακόμη θυμάμαι τους γύφτικους ζουρνάδες, τα Διονυσιακής προέλευσης Θρακιώτικα έθιμα, τους αρχαιοελληνικούς ποντιακούς χορούς και τόσα άλλα, μέσα σ' αυτό το πλούσιο παραδοσιακό παζλ!...
Τότε όλη η διασκέδαση ήταν ζωντανή, οπότε τα μικρά παιδιά βίωναν άμεσα την τέχνη. Εγώ από πολύ μικρός άρχισα να παίζω τη φυσαρμόνικα που μου χάρισαν, αργότερα μια φλογέρα που αγόρασα από το πανηγύρι. Όταν ήμουν περίπου οχτώ ετών μ’ έστελναν σ' ένα γείτονα κλασικό βιολιστή και μου έκανε μάθημα. Εγώ όμως, μόλις βρισκόμουν μόνος προτιμούσα να παίζω τα τραγούδια που μου άρεσαν παρά να κάνω τις ασκήσεις. Όταν ήμουν περίπου δέκα ετών, μου αγόρασαν ακορντεόν και με δάσκαλο στο σπίτι, έβγαλα δυο μεθόδους. Αργότερα συνέχισα μόνος κι έπαιζα ό,τι τραγούδι κυκλοφορούσε εκείνη την εποχή. Στο Γυμνάσιο, έπεσε στα χέρια μου μια κιθάρα, που μου τη δάνεισαν για κάποιο διάστημα, μέσα στο οποίο είχα πέσει με τα μούτρα κι έμαθα. Δεν υπήρχε κάποιος να μου δείξει. Από το ακορντεόν έβγαζα τα ακόρντα, ενώ είχα παθιαστεί με τον Enrico Macias και ψαχνόμουν στα τραγούδια του ολημερίς. Σ' ένα χρόνο έπαιζα τα σόλα του σε ικανοποιητικό επίπεδο. Αργότερα, μετά το Λύκειο που κατέβηκα στη Θεσσαλονίκη, παράλληλα με τις σπουδές μου στο Δημόκριτο (βοηθός Χημικός-Μικροβιολόγος), γράφτηκα στο Μακεδονικό Ωδείο. 
Η τύχη μ' έφερε στον κ. Κελπανίδη, έναν εκπληκτικό καθηγητή και άνθρωπο, που αφού με δοκίμασε στα διάφορα όργανα που έπαιζα και συζητήσαμε αναλυτικά ό,τι με αφορούσε, με ρώτησε γιατί ήθελα να πάω στο ωδείο. Του είπα πως σκοπός μου ήταν να μπορώ να γράφω τις συνθέσεις μου ώστε να τις παίζουν και οι συνεργάτες μου. Με ανέλαβε προσωπικά και μ' έβαλε σ' ένα δρόμο μελέτης ειδικά για μένα. Το εκπληκτικό, είναι που έδινα εξετάσεις και περνούσα με άριστα, μέσα σε λίγους μήνες, εκεί που χρειάζονταν χρόνια. Από εκεί και πέρα, αφού είχα αποκτήσει μια καλή θεωρητική βάση, μπορούσα μόνος μου, μελετώντας τα αντίστοιχα βιβλία, να λύνω μόνος μου το οποιοδήποτε μουσικό πρόβλημα αντιμετώπιζα. Το πρώτο γκρουπ που συμμετείχα, ήταν The Green Birds (Σιδηρόκαστρο, αρχές δεκαετίας '60) με ρεπερτόριο από Rock'n' Roll, τζαζ κι ελληνικά της εποχής και στη συνέχεια δημιουργώ το γκρουπ Les Etoiles με ρεπερτόριο από το εποχιακό ροκ. Την  περίοδο 1967-1969, παράλληλα με τις σπουδές μου, εργάζομαι περιστασιακά ως μουσικός σε διάφορα είδη μουσικής. Εκείνη την εποχή συμμετέχω σε διάφορα σχήματα της Θεσσαλονίκης, όπως το Τρίο Σαλόνικα, (λατινοαμερικάνικα και ελληνικά εποχής), The Saints, (ροκ, soul εποχής και δικές τους συνθέσεις), και The Slides (ροκ και soul εποχής)."  Τμήμα από συνέντευξη στο http://www.e-orfeas.gr
Ηρακλής & Λερναία Ύδρα
Ελληνικό ροκ σχήμα με στοιχεία από τζαζ ροκ και πολλά έθνικ (ελληνική παράδοση) που δημιουργήθηκε το 1972. Πρόκειται για την μετεξέλιξη του γκρουπ «Ηρακλής & DNA».

Στίχος ποιητικός με κοινωνικοπολιτικό προβληματισμό. Οι στίχοι, η μουσική καθώς και η ενορχήστρωση είναι του Ηρακλή Τριανταφυλλίδη.

Το καλοκαίρι του 1973 ο Ηρακλής γράφει το μουσικό έργο «Σε άλλους κόσμους» που παίζεται στην μπουάτ της πλάκας «11η εντολή». Εκεί ακούει τη δουλειά ο Τάσος Φαληρέας από την EMI και προτείνει στον Ηρακλή την ηχογράφηση σε δίσκο. Γίνονται συζητήσεις για να κυκλοφορήσει το Πάσχα του 1974, αλλά τελικά αναβάλλεται.



Ο Ηρακλής που σπουδάζει στην οδοντιατρική σχολή Αθηνών την περίοδο της χούντας, δεν έχει από πουθενά οικονομικούς πόρους. Μετά από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου τα πράγματα δυσκόλεψαν περισσότερο από κάθε άποψη και την άνοιξη του 1974, μετά από μια συναυλία στη Θεσσαλονίκη, ξαναφεύγει για την Γερμανία.

Η συναυλία της Θεσσαλονίκης ήταν και η τελευταία στην Ελλάδα της περιόδου εκείνης και είχε πολύ μεγάλη επιτυχία. Το θέατρο Χατζώκου όπου έγινε, είχε γεμίσει ασφυκτικά. Το σχήμα ενισχυμένο με νέα κι αξιόλογα μέλη, είχε μια από τις καλύτερες επιδόσεις.

Το 95% των τραγουδιών είχαν κοπεί από τη λογοκρισία, παρ' όλα αυτά το πρόγραμμα παίχτηκε ατόφιο, χάρη στον άξιο οργανωτή της συναυλίας, τον Αντώνη Γκαγκαβούζη.

Στη Γερμανία τώρα, ο Ηρακλής δημιουργεί μαζί με Γερμανούς μουσικούς ένα συγκρότημα, που ανοίγει την συναυλία του Champion Jack Dupree στις 28 Σεπτέμβρη 1974 και παίζει τη μουσική του με πολύ μεγάλη επιτυχία.

Το σχήμα έπαιξε με την ονομασία «Iraklis aus Griechenland» (Ο Ηρακλής από την Ελλάδα) και ήταν επταμελές, ενώ οι περισσότεροι μουσικοί ήταν "δανεικοί" από άλλα γκρουπ.

Η σύνθεση : Ηρακλής (φωνή, διάφορα όργανα), Birgit Rutters (φωνή, φλογέρα-μπάσο, πιάνο). Η Birgit εκτός των άλλων, έμαθε και τραγούδησε στα ελληνικά το "Αγναντεύεις". Norbert Kranz (μπάσο), Stefan (Steev) Dohmen (βιολί), Volker Beyerle (πλήκτρα), Otto...(κιθάρα, πνευστά), R.... (τύμπανα).

Μετά τη μεγάλη επιτυχία στο live, ο Paul (ο εκπρόσωπος του concert-buro και μάνατζερ του Ηρακλή), του προτείνει να παίξει και στα επόμενα κοντσέρτα που θα γίνονταν προσεχώς. Αρχικά με τους Pasports (από τα πρώτα τζαζ-ροκ γκρουπ της εποχής), και στη συνέχεια με τους Exepsions (έντεχνο ροκ).

Η ανάγκη να κάνει ένα μόνιμο δικό του σχήμα φέρνει κοντά του τον Edgar, τον καλύτερο ντράμερ της περιοχής, με τρία LP (free jazz) με πολυεθνικά σχήματα στο ενεργητικό του, και μαζί με τους Norbert (μπάσο) και Birgit (φωνή, πνευστά) από τους παλιούς, συν έναν πιανίστα της τζαζ από την περιοχή κι έναν νεαρό ταλαντούχο φλαουτίστα από τη Βόννη, πετυχαίνει έναν καταπληκτικό συνδυασμό.

Παρ' όλες τις ευοίωνες προοπτικές, ο Ηρακλής επιστρέfει στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης τον Οκτώβρη του 1974, με σκοπό να επιστρέψει έγκαιρα για τις συναυλίες.

Δυστυχώς όμως η προσωρινή του μετάβαση, για τη μεταπολίτευση, στην Ελλάδα έγινε μόνιμη, αφού μεσολάβησε η ηχογράφησή του «Σε άλλους κόσμους», που αντί να αρχίσει αμέσως και να τελειώσει μέσα στο μήνα, άρχισε το 1975.

Ύστερα από ένα χρόνο ηχογραφήσεων, το Γενάρη του 1976 κυκλοφορεί σε διπλό άλμπουμ από την EMI, με παραγωγούς τον Τέρρενς Κουίκ και Γιάννη Κιουρκτσόγλου. Συμμετέχουν σαράντα μουσικοί, ανάμεσα τους πολλά μέλη από τα διάφορα σχήματα της Λερναίας Ύδρας, όπως, Μαγκλάρας (βιολί), Πρωτόπαπας (φλάουτο, πνευστά), Φιλιππίδης (Μπάσο), Θεολόγος Στρατηγός (κιθάρα). Χορωδίες, παραδοσιακά, κλασικά και ηλεκτρικά όργανα (συνολικά 80 τον αριθμό) και πολλοί τραγουδιστές σε τραγούδια και φωνητικά: Θρ. Αποστόλου, Γ. Ζώη, Ν. Ζιώγαλας, Π. και Χ. Κατσιμίχας, Χρ. Κουλουμπής, Μ. Ψάλτη, Δ. Πουλικάκος.

Ο Νίκος Ξυλούρης ήταν να τραγουδήσει το «Πανηγύρι», όμως τελικά η εταιρεία έφερε κώλυμα. Ο δίσκος αυτός για διάφορους λόγους δεν προωθήθηκε καθόλου. Ο Ηρακλής φεύγει για το Παρίσι και το Άμστερνταμ.

Το 1976 ξαναδημιουργείται η Λερναία Ύδρα με νέα σύνθεση.

Οι συναυλίες γίνονται χωρίς εισιτήριο. Το κοινό συνεισφέρει ό,τι και όπως θέλει στο τέλος της παράστασης. Όλες οι εκδηλώσεις τους έχουν μεγάλη επιτυχία και το κοινό τους ακολουθεί, όμως οι εσωτερικές τριβές στο πολυμελές γκρουπ, η έλλειψη οικονομικών πόρων (εκείνη την εποχή δεν μπορούσε να επιβιώσει κανείς παίζοντας ροκ), δεν το αφήνουν να συνεχίσει την επιτυχημένη του πορεία.

Στην επόμενη φάση, μετά από καιρό, ο Ηρακλής ανασυγκροτεί τη «Λερναία Ύδρα».

Παρ' όλες τις επιτυχημένες συναυλίες τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Τα ροκ γκρουπ δεν μπορούν να επιβιώσουν. Ο Ηρακλής ξαναφεύγει για το εξωτερικό απ' όπου γυρνά και ανασυντάσσει το γκρουπ με σύνθεση αυτή τη φορά τους Μαριάννα (φωνή), Γιώργο Σιέρα (κιθάρα, φωνητικά), Ηρακλή Σαριδάκη (κιθάρα), Μιχάλη Νικολαΐδη (μπάσο), Θάνο Παπαποστόλου (τύμπανα). Αργότερα στη θέση των Σιέρα και Σαριδάκη έρχεται ο Τάσος Καλιανιώτης, και πολύ αργότερα στα τύμπανα ο Στέλιος Ζαχαρίου.

Πολλές επιτυχημένες συναυλίες την περίοδο αυτή στα θέατρα «Λουζιτάνια» και «Βρετάνια» επίσης στο τζαζ-ροκ κλαμπ του Μπαράκου στην Πλάκα.

Αξέχαστη έμεινε, εκτός των άλλων εμφανίσεων, η παράσταση στα Γουριά, το καλοκαίρι του 1980. Τη συναυλία διοργάνωσαν οι ανεξάρτητοι νέοι του χωριού και είχε μαζευτεί η νεολαία από τις γύρω περιοχές (Αγρίνιο, Μεσολόγγι, Ναύπακτο, κ.α.), σαν ένα μικρό Γούντστοκ.

Το φθινόπωρο του 1980 ο Ηρακλής ανοίγει τη Σοφίτα στην Πλάκα που γίνεται ελεύθερο βήμα για κάθε είδος καλλιτεχνικής έκφρασης μέχρι το 1984, που έκλεισε. Παράλληλα ανασυγκροτεί μια νέα «Λερναία Ύδρα», έχοντας τον Μιχάλη στο μπάσο και τον Τάσο Φωτοδήμο (τύμπανα), Γιάννη Γιοκαρίνη (πλήκτρα, φωνητικά), Πάνο Πατσόγλου (τρομπόνι) και Γιάννη Κικινή (σαξόφωνο και φλάουτο).

Το 1981 η «Λερναία Ύδρα» αλλάζει σύνθεση, και με σταθερούς τους Μιχάλη και Φωτοδήμο προστίθεται ο Χρήστος Λαγός (κιθάρα) και ο Νίκος Ζιώγαλας (φωνή). Με αυτό το σχήμα παίζουν επί μία σεζόν στη σοφίτα. Μαζί τους ο Αλέκος Κολιόπουλος και οι "Φατμέ". Την εποχή εκείνη κυκλοφόρησε σε ανεξάρτητη παραγωγή το άλμπουμ «Παίζεις με τις μηχανές», ενώ παράλληλα δίνονται παραστάσεις και σε άλλους χώρους.

Το 1984 και αφού είχε κλείσει η «Σοφίτα» κυκλοφορεί ένα νέο LP τη «Στιγμή» ενώ οι συναυλίες του συγκροτήματος, εκτός από όλη την Ελλάδα, φτάνουν το 1985 μέχρι το Βελιγράδι, με εντυπωσιακή επιτυχία.

Στα τέλη του 1985 το σχήμα μένει τρίο ( Κιθάρα - Μπάσο - Τύμπανα ) με πιο Jazz-Rock ήχο. Την ίδια εποχή συμμετέχει και είναι συνιδρυτής της "ΜουΣυνΚΑ" (Μουσική Συνεργατική Κίνηση Αθηνών), που οργανώνει μουσική σκηνή για τα συγκροτήματα στο Rodeo club.

Ύστερα από διαφωνία και σύγκρουση (άνοιξη 1986) αποχωρεί και ιδρύει - οργανώνει το καλλιτεχνικό σωματείο Α.Ε.ΤΑ (Ανεξάρτητες Εκφραστικές Τάσεις). Μεγάλη συμμετοχή καλλιτεχνών (πάνω από τριάντα μουσικά συγκροτήματα Αθηνών και επαρχίας, ηθοποιοί, χορευτές, ακροβάτες, ζωγράφοι, ποιητές κλπ). Παραστάσεις μαμούθ (Διήμερο στο Λυκαβηττό, διήμερο στο πάρκο Ελευθερίας, ανοιχτά θέατρα δήμων της Αθήνας.)

Παρ' όλο οι δραστηριότητές του δεν του αφήνουν ελεύθερο χρόνο, για τις ανάγκες των παραστάσεων της ΑΕΤΑ δημιουργεί νέα «Λερναία Ύδρα».

Το 1987 στήνει το στούντιο πρόβας - ντέμο του Πολύαυλου στο Πεδίο του Άρεως. Μέχρι το 1990 ανασυγκροτεί τη «Λερναία Ύδρα» με διάφορες μορφές, δυνατά σχήματα με ικανοποιητικές εμφανίσεις. Άλλη μια προσπάθεια έγινε γύρω στο 1995. Μια δεκαετία μετά,συμμετέχει στην ταινία-ντοκυματέρ "Ζωντανοί στο Κύτταρο" του Αντ. Μποσκοΐτη (2006) και στις συναυλίες στο "Κύτταρο" που ανοίγει και πάλι ως ροκ σκηνή (2007). Από εκεί και πέρα ανασυγκροτείται η "Λερναία Ύδρα" και επανέρχεται στο προσκήνιο το 2008 με μια εντυπωσιακή εμφάνιση στο "Κύτταρο", όπου ήταν προσκεκλημένα όλα τα μέλη  που πέρασαν από τη "Λερναία Ύδρα", (πάνω από ογδόντα μουσικοί).

Από τότε το συγκρότημα έκανε και συνεχίζει να κάνει εμφανίσεις σε συναυλίες και μουσικές σκηνές.

Previous
Next Post »

Δημοφιλείς αναρτήσεις της εβδομάδας

Popular Posts